Bezinning en bemoediging

22-03-2021

De afgelopen weken tijdens de Veertigdagentijd gaat het in de Bijbelteksten steeds weer om het geheim van het leven – het leven van Jezus en daarmee direct verbonden ook ons eigen leven. Ook aan ons leven gaat de rouw en dood, in al zijn diverse vormen, niet voorbij. Onafgezien van de naam die het draagt: Scheiding, einde van een relatie, afscheid, ziekte, verlaten worden, armoede of eenzaamheid.

Het zijn allemaal rouwervaringen. Maar ondanks al die ervaringen van menselijk leed geldt toch ook steeds weer: Jezus opent voor ons een nieuwe horizon op het leven. Hij zegt ons: bij al wat de mensen in hun leven beleven, ervaren en ook lijden, blijft het niet! Er is hoop. En die hoop heeft Hij in zijn eigen sterven en dood ook ervaren. God heeft Hem niet in de steek gelaten, maar heeft Hem in een nieuw, onvergankelijk leven opgenomen.

Het teken van hoop, dat nieuw leven ook ons deel zal worden, is het kleine stukje brood waarin straks met Pasen Jezus zelf in onze hand zal worden gelegd. Door dit teken zegt Hij ons: Ik wil jou nabij zijn. Ik wil je kracht en hoop geven. De weg met Jezus gaat niet aan de dood voorbij, maar door de dood heen naar nieuw leven.

Hijzelf is de tarwekorrel die gestorven is, in de aarde werd gebed en daarna rijke vrucht heeft gedragen. Zo kunnen wij voor elkaar ook een teken van hoop worden, tot brood dat leven geeft.